Nieuws

28-03-2017Interview met pleeggezin uit de gemeente Tholen

Familie Nijsen: "Het is hier altijd een gezellige bedoening"

We zitten aan tafel bij echtpaar Ad en Marie José Nijssen met hun zoon Mark (18), dochters Julia (17), Andrea (15) en pleegzoon Shahier (12). Wie een bezoek brengt aan familie Nijssen, ontdekt al snel dat ze niet alleen hun huis en hart openen voor pleegkinderen, maar ook voor de ‘pleeghonden’ van de KNGF (Stichting Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds) vinden hier met regelmaat een gezellig thuis. Voordat ze hun pleegzorgervaringen gaan vertellen, worden drie kwispelende geleidehonden hun plek gewezen. Een rij van namen passeert de revue en ondertussen tellen ze op hun vingers zestien pleegkinderen die hier onderdak kregen. Tot nu toe, want de kans is groot dat dit aantal vandaag of morgen wijzigt aangezien er nog twee plaatsen beschikbaar zijn.

Zo'n 13,5 jaar geleden zijn Ad en Marie José begonnen met de opvang van een nichtje. Later ontdekten ze dat de opvang ook officieel geregeld kon worden en schreven ze zich in als bestandspleeggezin. De kinderen Mark, Julia en Andrea weten eigenlijk niet beter dan dat ze hun ouders delen met pleegkinderen. Mark vindt het leuk, spannend en uitdagend. "Mensen helpen is mooi toch?" zegt hij met een brede grijns. Toen Marie José vorige week, samen met zoon Mark, de haag aan het snoeien was, werd het gezin opeens gebeld. Opnieuw werd gevraagd of ze eventueel beschikbaar waren om een pleegkind te verwelkomen. Marie José kijkt met trots naar Mark: "We dachten, dan werken we toch wat harder door met de tuin? We doen het écht samen met onze kinderen! Uiteindelijk ging de plaatsing niet door. Op zo’n moment is het even een teleurstelling, maar het is toch het beste als een kind bij de eigen ouders kan blijven wonen."

Ad glimlacht en moet even nadenken over de vraag welke herinnering voor hem 'dáár doe ik het voor’ illustreert. “Dat is toch niet moeilijk?”, begint Marie José enthousiast. “Weet je nog dat het meisje van anderhalf, dat op je af kwam rennen op de parkeerplaats?" Ad knikt en vervolgt: "Ja. Dat meisje heeft een tijdje bij ons gewoond. We gingen op bezoek thuis bij haar biologische moeder. We stapten uit de auto en zij had alle inzittenden gezien, behalve mij. Zodra ze me ontdekte, rende ze naar me toe met haar armpjes wijd en riep verrukt: 'Papaaaaa!' Dat was een moment dat ik bijna moest huilen van blijdschap. Een vaderfiguur had ze niet bij haar biologische moeder, dus ik had een belangrijke rol.

Op een gegeven ogenblik hebben we besloten om het contact te stoppen en haar los te laten. Het werd voor alle partijen te intensief. Ze gaven toen het meisje, dat nachtenlang op de buik van Marie José had geslapen, weer terug aan haar biologische moeder. Toch mochten we haar nog maandenlang bezoeken in haar thuissituatie." Marie José mijmert ook terug: "Dat smoeltje toen, hè Ad?!"

Met twinkelende ogen kijkt dochter Julia naar pleegzoon Shahier en zegt: "Ik weet nog goed hoe mama op het schoolplein opeens met een donker kindje liep. Het leek alsof mama bij het kindje hoorde, maar ik begreep er niets van." Marie José maakt een flauw grapje. Shahier lacht: "Het is hier altijd een gezellige bedoening hoor!"

Lees later meer over de Familie Nijsen in de nieuwe editie van het Pleegzorg Magazine 25, uitgave voorjaar ’17.

< Terug naar overzicht